Herb Janina - Przedruk z Herbarza szlachty polskiej autorstwa Zbigniewa Leszczyca, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1995.

W czerwonem polu srebrna tarcza z brzegami koloru stalowego. Na hełmie ogon pawi.

Po śmierci Wandy około 732 r. rządziło Polską dwunastu wojewodów. Stała jednakże niezgoda, jaka między nimi panowała, wywołała wkrótce zupełną anarchię. Korzystali z tego ościenni wrogowie; Czesi i Morawianie napadli Polskę, a łupiąc i paląc po drodze, przybyli pod sam Kraków. Opodal rzeczki Dłubni (gdzie obecnie milę od Krakowa znajduje się grobowiec królowej Wandy) rozbili swoje namioty. Złotnik niejakiś, Przemysław, odczuwając niebezpieczeństwo, grożące krajowi, zebrał resztki obywateli wokół siebie i wyruszył w okolicę obozowiska wrogów. Ponieważ garstka Polaków niebyłaby mogła czoła stawić przeważającej liczbie nieprzyjaciół, polecił Przemysław obrać drzewa z kory i z tejże zrobić mnóstwo tarczy, które powieszono na brzegu lasu, aby zwabić nieprzyjaciół w zasadzkę. Fortel się udał i napastnicy ponieśli porażkę. Przemysław po powrocie do Krakowa w 750 r. został obwołany księciem i obdarował tego, który owe tarcze wykonał, klejnotem z tarczą. Gdy później w 1000 r. król Bolesław walczył przeciw Pomorzanom, rycerz nazwiskiem Janik, który herbu z tarczą używał, wsławił się i otrzymał od króla nazwę dla klejnotu Janina (lub Tarcza).